Camino del Inca
De Inca trail was een aparte ervaring, 4 dagen en 3 nachten wandelen over de oude Inca Paden naar de heilige stad Machu Picchu. Ondanks mijn redelijke conditie viel dit toch niet mee, het is echt zwaar! Om het niet onnodig zwaar te maken had ik van te voren mijn bagage beperkt tot het 
minimum; 5 kilo (met slaapzak en Matje 7 kg), ik heb medelijden met enkele (te)zware groepsleden of enthousiastelingen met >10 kg bagage! De eerste dag is niet echt zwaar en eigenlijk gewoon een relaxte wandeltocht. De 2e dag is het probleem, van 3200 meter moet er geklommen worden over de 4200 meter hoge Dead Woman pass (de berg had volgens de inca’s de vorm van een dode vrouw). Deze pass is extreem stijl en dan ook zeer lastig, mede door de hoogte is normaal doorlopen niet mogelijk, stap voor stap 10 staptreden nemen en dan even 15 seconden uitrusten zwoeg ik voort. Ik probeer niet al te veel te rusten maar een vast ritme van afstand afleggen en mini rustpauzes te onderhouden. 
In 3 uur ben ik boven op 4215 meter, het is hier lekker fris en het kamp (3600 meter) voor de nacht is nu nog maar 1 uur afdalen verwijderd.
Naar beneden op de vele zeer steile traptreden worden we ingehaald door de vele dragers, de dragers rennen naar benenden met 25 kg op hun rug, die gasten doen dit vaker en ze zijn niet bang om te vallen, ik neem minder risico al voel ik wel mijn enkels knieën protesteren. In ieder geval is het goede van het lopen van een straf tempo dat ik alleen dragers en andere sportief ingestelde wandelaars tegenkom, lekker rustig! Het lopen van de Inca-trail kost bovendien zeer veel energie, dagelijks probeer ik alle maaltijden volledig op te eten of ik het lust of niet doet er niet toe ik wil “benzine” in de tank. De tank blijft vol maar de benen worden wel minder! De 3e dag wacht er nog een klim naar 3900 meter hierna zit het zware klimwerk erop. Het laatste kamp wordt bereikt na ongeveer 3500 traptreden af te dalen er lijkt geen einde aan te komen. Dee camping is niet primitief er is een restaurant (bier) (lekker eten) en er zijn warme douches (voor 5 soles).
Machu Picchu
De laatste ochtend staan we als 2e groep om 5:18 klaar om de poort naar Machu Picchu door te gaan, deze gaat om 5:30 open. Ik wil graag in Machu Picchu zijn als er nog geen andere toeristen zijn. Samen met een Duitse toerist uit onze groep leggen ik de laatste etappe naar de Sungate rennend in 40 minuten af. Vandaar is het nog 10 minuten afdalen over het pad naar Machu Picchu en dan staan we recht boven Machu Picchu, 
er is wat lichte bewolking, er zijn gelukkig geen andere toeristen het is heerlijk stil en het is heel goed in te voelen waarom deze plaats en omgeving voor de Inca’s de plaats was om hun heilige stad te bouwen. Ver boven de bewoonde wereld met hun hoofden in de wolken moeten zij zich dichter bij hun goden en de sterren hebben gevoeld. Het is de 2e keer dat ik hier ben, het blijft een speciaal gevoel een stad op z’n ongebruikelijke en hoge plaats zo groot en zo veel werk geweest om hem te bouwen, ongelofelijk dat ze het hebben kunnen bouwen. Als de inca’s nog 100 jaar langer de tijd hadden gehad waren op de Machu Picchu omringende bergen waarschijnlijk ook allemaal dergelijke steden gebouwd. De rest van de dag sluit ik me ook niet aan bij de groep, ik bezoek de diverse delen van de stad op mijn gemak voordat het echt druk wordt. De tourguide denkt dat ik boos ben, maar na 4 dagen kan ik alleen zijn langdradige uitleg in Spanglish niet meer aanhoren (Spaans of Engels maar niet door elkaar graag). Wanneer het me te druk wordt besluit ik Wayna Picchu te gaan beklimmen (Wayna Picchu is de kegelvormige berg tegenover Machu Picchu). Van een afstand zijn net onder de top van deze berg Inca bouwwerken te zien. Een pad is van een afstand niet te zien en dat lijkt ook onmogelijk op z’n steile berg.
Toch loopt er een zig-zag pad 45 % omhoog het is vochtig en warm en glad het is dus uitkijken om niet uit te glijden! Het laatste stuk naar de top gaat over afgesleten smalle traptreden waar van sommigen nog maar 5 centimeter over is, dit terwijl de hellingshoek minmaal 75% is, en er is ook geen touw is zoals dat er op de eerdere stukken er wel was. Op de top is de hele omgeving te overzien, helaas leeft er een kolonie reuze mieren, op mijn gemak begin ik daarom maar weer snel aan de wederom steile en gladde afdaling, normaal gesproken is dalen makkelijker dan klimmen maar in het geval van Wayna Picchu vind ik de beklimming makkelijker. De afdaling is te steil en de touwen zijn geen overbodige luxe om nog een beetje op te schieten, na totaal 1:30 minuten sta ik weer benenden bij de uitgang (Boek 09-04-2005 nr 119). ‘s avonds gaan we met de trein terug naar Cusco maar ik ben gesloopt, leuk z’n Inca Trail maar wel zwaar…. Totaal heb ik er (3 + 5 + 4 + 1 = 13 uur) over gelopen terwijl het record op de Inca Trail marathon op 3 uur en 50 minuten schijnt te staan, wellicht doe ik aan deze marathon nog eens mee! Al lijkt een triatlon me in deze omgeving ook wel leuk, Zwemmen in het Lake Titicaca (3800), Fietsen over de hoogvlakte van Puno naar de start van de Inca-Trail en dan de Marathon over de Inca-Trail, Finish in Machu Picchu!
